Bizim evde şu aralar kimine göre küçük, ama şu yorgun bünyeye göre büyük bir sorun var.
Doğduktan altı ay sonra kendi yatağına geçiş yapan Defne kızım bu süreci çok kolay atlatmakla kalmamış, ışık hızında uyum sağlamış ve bir daha da hiç bizim odada uyumak istememiş bir çocuk-TU!
Kardeşi doğduktan sonra bütün dengeler bozuldu. Emir doğal olarak bizim odada yatmaya başlayınca Defne olur olmaz saatlerde uyanıp ağlamaya ve bizim yatağa gelene kadar bağırmaya başladı. Hem gece gece gürültü yapmasın diye hem de ona da kıyamadığım için bir süre bizim yatağımızda uyumasına izin verdim.
Emir ise bizim yatağımızın yanına kurulan park yatağı doğduğu günden beri sevmediği ve orada uyumayı reddettiği için zaten bir süredir aramızda yatıyordu. Burnumu tutmadan uyuyamaması gibi ilginç bir özellik eklenince, tek başına uyuması imkansız hale geldi. Dört buçuk aylık olduğundan beri sayısız defa yatır-kaldır, uyku arkadaşı, çift emzik ve bunun gibi bir sürü değişik hileye baş vurduysam da başarılı olamadım. Yanına yattığımız zaman kolayca uyuyan bebek (burun tutması sayesinde!), yanından kalkar kalkmaz ağlayarak uyanmaya  başladı. Ağlaması da Defne’yi uyandırdığı için çok fena bir kısır döngüye girmiş olduk.

Böylece bir süre – kocaman da olsa- bir yatakta anne-baba-çocuk-bebek şeklinde uyumaya çalıştık. Birkaç gün idare ettikten sonra zaten az olan uykumuz hepten bitti ve beş yıllık evliliğimizde ilk defa yatakları ayırmak zorunda kaldık.
Baba Emir’le misafir yatağında yatıyor, ben ise Defne’yi önce – mutlaka!– kendi yatağında yatırıyorum, fakat gecenin bir yarısı ya ağlayarak geliyor ya da sessizce kedi gibi gelip sokuluyor. En kötü ihtimalle sabaha doğru yanıma yatmış oluyor.

Kocacığımla yatakları ayırmış olmaktan çok rahatsız olsam da şu an için başka çözüm bulamıyorum. Fakat birkaç gündür aklıma şu deli fikir geldi: Büyükçe bir yatak alsam çocuk odasına ve ikisini aynı yatakta yatırsam ne olur?

Sahi, ne olur sizce? Varsa tecrübesi olan, LÜTFEN benimle paylaşsın.

2 YORUMLAR