Küçükken çok hayal kurardım..Aslında hala bu konuda fena sayılmam. Mesela çocuklara acayip heyecanlı masallar anlatırım. Hepsini o anda uyduruyorum ve hepsi birbirinden heyecanlı. Sürekli aynı masal kitaplarını okumaktan çok sıkıldığım için, kendim uydurmaya karar verdim bir süre sonra. Bazen çocuklarla birlikte uyduruyoruz, o daha da zevkli oluyor.

Neyse, nerede kalmıştık? Hayal kurmak..Büyüdükçe hayal kurmayı azalttım. Araya hep farklı şeyler girdi. Tam hayal kuracağım, hop çocuğum oldu. Uykusuzluk, nasıl büyütsem de psikolojisi bozulmasa, neyi nasıl yapsam diye araştır dur, aman küçük motor kasları gelişsin, yok bilmem ne, otu boku düzgün olsun diye uğraş dur..Tam kıvama geldi, hop iki numara geldi kucağıma. Ha, bu arada çocukla düzgün gelişsin diye bu kadar uğraşınca, her şey beraber yapınca, bensiz oturup oyun oynayamaz oldu çocuk. Tam oturup bir mola vereyim diyorum, içeriden ‘Anneaaaaa, geeeeel!’ sesleri.. Yaw çocuğum, bunca yıldır mükemmel ol diye uğraştım durdum, ne anne gel’i?? Kendin yapacaksın bir zahmet, cık cık cık diyorum, içeriden bir ses daha: ‘Anneeeeaaa, geeel diyoruuuumm!’

İkincide biraz daha hazırlıklıydım. Hiçbir şey yapmadım öz bakımı hariç. Önüne de koydum ilgilenebileceği alet edevatları ve aradan çıktım. Bu sefer oldu çünkü bensiz gayet güzel oynuyor. Hatta benden beraber oyun oynamayı talep etmiyor bile. Bu beraber kaliteli vakit geçirmiyoruz anlamına gelmesin, biz onu başka türlü yapıyoruz. Beraber mutfağa giriyoruz, kahve (onunki kakao tabii ki) içip sohbet ediyoruz, dertleşiyoruz…

Neyse, nerede kalmıştık..Çocuklar peş peşe doğunca, hayal kurmayı bırak, benim kalan hayaller de suya düştü. İşi gücü bırakıp çocuklara bakmayı tercih ettim o ara. Tercih ettim çünkü tercih etmek zorunda kaldım. Ya çocuklar başka birine emanet büyüyecekti, ben de hayallerime kaldığım yerden devam edecektim. Ya da bunu göze alamayıp kendim büyütecektim. Ben de bunu yaptım.

Ama n’oldu biliyor musunuz, artık çocuklar büyüdü ve ben tekrar işe dönmek istiyorum. Tekrar hayallerim var.. Gözlerimi kapattığımda kendimi çok farklı yerlerde hayal ediyorum.. Şu resimdeki gibi hayallerimden vazgeçip iyice evdeki ütü tahtasına dönüşmeden aksiyon almam lazım. Tekrar surf tahtası olmamın vakti geldi..

Siz de siz olun, geç olmadan hayallerinizi bırakmayın..

Hadi inşallah!

HENÜZ YORUM YOK