Gecen sene Defne bes bucuk aylikken Amerika’ ya gittigimde herkes deli oldugumu, kucuk bebekle seyahatin cok zor oldugunu, cok zorlanacagimi falan soylemisti. Bana tam tersi cok kolay gelmisti. Defne yol boyunca uyumustu, Amerika’ da bulundugumuz surede de bana hic zorluk cikarmamisti.
Ben asil yirmi aylik Defne ile ciktigim bu seyahatten korktum cunku bir suru ev ziyaret edilecek, sehirden sehre gidilecekti. Dolayisiyla butun duzeni alt ust olacakti ama benim akilli kizim o kadar guzel uyum sagladi ki (masallah diyen hemen! :)), bana hic zorluk cikarmadi. Hatta sadece karanlik ve sessiz ortamlarda uyuyabilen kizim butun bunlari asti ve her uykusu geldiginde biraz pispisla, biraz da sallamayla da olsa hemen uyuyuverdi.


Ben sahsen cok saskin ve mutluyum bu durumdan , nasil olacak , ne yapacagim derken her sey yolunda gitti Allahtan. Birtek bana cok baglandi. Ozellikle geceleri ara ara uyanip yaninda olup olmadigimi kontrol ediyor ama onu da eve dondugumuzde hallederiz diye dusunuyorum.
Burada bir suru yeni yuzle tanisti ve herkese mavi boncuk dagittigi icin cok sevildi :) Kendisi de acaip mutlu bu durumdan. Eve dondugumuzde bayagi bocalayacak bir sure bu kadar kalabaliktan sonra


En buyuk sorun babamizi cok ozlemis olmamiz. Her gun bana telefonu getirip “alo baba” diyor ve babasiyla konusmak istiyor. Gecen sabah da baba baba diye aglayarak uyandi ama yakinda donecegimiz icin onu da halletmis olacagiz.


Simdilik bu kadar..


-Defne’ nin annesi-

2 YORUMLAR